ฉลองชัย ดอยศักดิ์2
ฉลองชัย ดอยศักดิ์

“คนมละบริไม่ชอบมีเรื่องกับใคร  ต้องยอมเขาทุกอย่างแม้จะรู้ว่าเขาเอาเปรียบเรา แม้จะรู้ว่าเขาดูถูกเราก็ตาม เมื่อปีที่ผ่านมามีคนฆ่าตัวตายไปแล้ว 3 คน  หัวใจของคนมละบริไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไหร่  เมื่อเจอสถานการณ์ที่แรงเกินไปก็รับไม่ค่อยได้  สุดท้ายก็ต้องหาทางออกอย่างนี้” 

เด็กหนุ่มชนเผ่ามละบรินามว่าฉลองชัย  ดอยศักดิ์ ได้เล่าออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ   

“น้องสาวของพวกเราก็พยายามออกจากหมู่บ้านไปอยู่ในเมือง  ผมเองก็เป็นห่วงเขามากไม่รู้ว่าเขาจะไปอยู่อย่างไร  พ่อแม่ก็คิดถึงเขามากแต่ก็ติดต่อเขาไม่ได้ แต่ผมก็เข้าใจนะว่าทำไมน้องๆถึงไม่อยากอยู่บ้าน  เพราะมละบริในสายตาคนอื่นเป็นคนที่ต่ำต้อยที่สุด  จึงทำให้เด็กๆไม่อยากเป็นมละบริอีกแล้ว”

Mlabri-Home
ที่อยู่อาศัยจำลองของชนเผ่าพื้นเมือง: มละบริ

“ทุกวันนี้มีองค์กรเข้ามาเยอะแยะเลย มีหลายๆหน่วยงานเข้ามาดูและถ่ายรูปพวกผม  แต่ด้วยนิสัยของคนมละบรินั้นไม่ชอบมีเรื่องกับใคร จึงไม่ปฏิเสธใคร  ไม่ว่าจะเป็นนักท่องเที่ยว  หน่วยงานรัฐ หรือเอ็นจีโอที่เข้ามา  เราต้อนรับทุกคน  แต่ก็ไม่ได้สนใจใครเป็นพิเศษ  เพราะพวกเขาเข้ามาก็ไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นเลย  มีหลายครั้งที่พวกเขาพาเราออกไปแสดงให้คนอื่นดูโดยให้นุ่งผ้าเตี่ยว  น้องๆผมที่เริ่มโตเป็นหนุ่มแล้วก็ไม่กล้าใส่  แต่ก็ยังบังคับให้ใส่อีก พวกเราเองก็น้อยใจเหมือนกันนะ  เพราะเขาทำเหมือนพวกผมไม่ใช่คน”

“ความใฝ่ฝันของผมคือ อยากกลับไปอยู่ในป่าเหมือนเดิม  ผมยังจำภาพตอนอยู่ในป่าได้เสมอ  พวกเราไม่เคยหิว  ไม่เคยต้องใช้เงิน  ไม่เคยมีหนี้สิน  ทุกคนจะมีน้ำใจต่อกัน  อย่างเช่นเวลาได้หมูมาหนึ่งตัว  ก็จะแบ่งให้ทุกคนได้กิน โดยเฉพาะครอบครัวที่ไม่ค่อยมีก็จะแบ่งให้เยอะกว่า  แต่เดี๋ยวนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดแล้ว  เพราะเมื่อมีการสร้างบ้านถาวร  เวลาไม่อยู่บ้านก็จะต้องล๊อกประตู  ก็เหมือนกับหัวใจคนทุกวันนี้ที่ไม่ได้เปิดให้กันเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว  เมื่อก่อนเราไม่มีคำศัพท์คำว่าอิจฉา  แต่เดี๋ยวนี้เรารู้จักและเริ่มใช้คำนี้ในชีวิตประจำวันแล้ว  มันหมายถึงว่าความสัมพันธ์ของพวกเราจะไม่เหมือนเดิมอีก”

Mlabri-Home2
ที่อยู่อาศัยจำลองของชนเผ่าพื้นเมือง: มละบริ

“พวกเราจะติดต่อพี่ได้อย่างไรอีก  หรือผมจะหาซื้อโทรศัพท์เพื่อจะได้ติดต่อกับอิมเพ็คท์ได้” เป็นคำพูดของเด็กหนุ่มชนเผ่ามละบริที่พูดเหมือนอิมเพ็คท์จะเป็นความหวัง  เพราะอย่างน้อยพวกเราที่เข้าไปก็เป็นชนเผ่าพื้นเมืองที่น่าจะเข้าใจพวกเขาบ้าง

การมีโอกาสได้พูดคุยกับฉลองชัย  ทำให้ฉันสะเทือนใจเหลือเกินจนไม่กล้าถามอะไรต่ออีกแล้ว  ฉันเองก็ไม่กล้ามอบความหวังให้กับเขาเลย  เพราะสิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือการไปนั่งฟังปัญหาของพวกเขา  ช่วยเช็ดน้ำตาให้กันและกัน  และเป็นเพื่อนที่จริงใจกับพวกเขา

 

ทิ้งคำตอบไว้