ชื่อเรียกชาติพันธุ์ไม่ใช่เพียงคำเรียก แต่เกี่ยวข้องกับอัตลักษณ์และความหมายที่สังคมมีต่อคนกลุ่มนั้น บางคำเป็นชื่อที่บุคคลภายนอกใช้เรียกมาแต่เดิมและมีความหมายในเชิงดูถูก ขณะที่กลุ่มชาติพันธุ์มีชื่อที่ใช้เรียกตนเอง (ปริยฉัตร เวทยนุกูล, 2566) ตามแนวคิดปฏิสัมพันธ์เชิงสัญลักษณ์ ภาษาและชื่อเรียกสามารถสร้างความหมาย นำไปสู่การจัดประเภท การตีตรา และการผลิตซ้ำอคติได้ แม้ผู้ใช้จะไม่ได้ตั้งใจดูหมิ่นก็ตาม (นฤพนธ์ ด้วงวิเศษ, 2565) ดังนั้น เมื่อสมาชิกของกลุ่มแจ้งว่าคำเดิมมีความหมายลดทอนศักดิ์ศรี ควรใช้ชื่อที่กลุ่มใช้เรียกตนเองในปัจจุบัน ส่วนคำเดิมสามารถคงไว้ได้เมื่อต้องอ้างหลักฐานทางประวัติศาสตร์ แต่ควรมีคำอธิบายบริบทให้ชัดเจน

หลักการนี้สอดคล้องกับ พ.ร.บ.คุ้มครองและส่งเสริมวิถีชีวิตกลุ่มชาติพันธุ์ พ.ศ. 2568 มาตรา 6 ที่คุ้มครองเกียรติยศ ชื่อเสียง และศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ และห้ามการกระทำที่ทำให้กลุ่มชาติพันธุ์เสื่อมเสียชื่อเสียง ถูกดูหมิ่น ถูกเกลียดชัง หรือถูกเลือกปฏิบัติโดยไม่เป็นธรรม รวมทั้ง มาตรา 7 ที่รับรองสิทธิของกลุ่มชาติพันธุ์ในการใช้และแสดงออกซึ่งวัฒนธรรม ภาษา และอัตลักษณ์ของตน และห้ามการกระทำที่มีเป้าหมายหรือมีผลให้กลุ่มชาติพันธุ์ถูกพรากจากอัตลักษณ์ของตน