เสียงของภาษาแม่-ในสังคมพหุวัฒนธรรม-บนระบบการศึกษาแบบรวมศูนย์
‘วันภาษาแม่สากล’ เมื่อภาษาเป็นมากกว่าเครื่องสื่อสาร แต่คือชีวิตและอัตลักษณ์ของชนเผ่าพื้นเมือง
ประชาธิปไตยที่กลุ่มชาติพันธุ์มีส่วนร่วมทางตรง แต่ต้องใช้การเดินทางทางอ้อม
‘เลือกอนาคตผ่านการจดจำอดีต’ อย่าลืมนักการเมืองและพรรคการเมืองที่ไม่เห็นด้วยกับกฎหมายชาติพันธุ์
นโยบายป่าไม้–ที่ดิน ในศึกเลือกตั้ง 2569 เมื่อพรรคการเมือง-ติดกับดักนโยบายจัดการพื้นที่-โดยใช้รัฐเป็นศูนย์กลาง
‘มรดกสิ่งแวดล้อมในชีวิตประจำวัน’ เครื่องมือส่งองค์ความรู้ชนเผ่าพื้นเมืองสู่นโยบาย
นกโต – ปีกนางนกกับโลกใบใหม่ของเด็กไทยใหญ่
“ชนเผ่าพื้นเมือง: อยู่ตรงไหน ในสมการการเลือกตั้ง 2569”
8 กุมภา ทำไมการลงประชามติแก้ไขรัฐธรรมนูญ ถึงสำคัญกับกลุ่มชาติพันธุ์และชนเผ่าพื้นเมือง
มากกว่ากากบาท คือการประกาศตัวตน: First Voter ชาติพันธุ์ ยืนยันเลือก ‘นโยบาย’ เมินการใช้วาทกรรมสาดโคลน
มานพ บุญยืนกุล กำนันจากเผ่าอ่าข่า ที่ไม่ใช่คนแรกและคนสุดท้าย สำหรับกลุ่มชาติพันธุ์และชนเผ่าพื้นเมือง ในบทบาทการเป็นผู้นำท้องถิ่น
เส้นเลือดใหญ่อาบยาพิษ : วิกฤตสารพิษจากแร่แรร์เอิร์ธ ลูกโซ่ความพังทลายที่รัฐมองข้าม
ชาติพันธุ์กูยในพื้นที่ความขัดแย้งชายแดนไทย-กัมพูชา “เมื่อการกลับบ้านเสี่ยงตายพอๆ กับการอดตายจากการอพยพ”
“แม่ กลับบ้านได้แล้วนะ” 12 ปีแห่งการเจรจา ‘พาร่างแม่กลับตระกูล’ บาดแผลข้ามรุ่นของ ลูกสาว–เมีย–แม่ ในวัฒนธรรมม้ง
ภารกิจเก็บกวาด ที่ปราศจากวันสิ้นสุด: ชุติมา มอแลกู่ จากแม่บ้านใฝ่รู้ สู่นักต่อสู้ด้านสิทธิมนุษยชนของคนอ่าข่า
เมื่อส้มป่อยในพิธีกรรม ความเชื่อ กำลังถูกท้าทายจากโลกแปรปรวน : เรื่องเล่าของคนไล่ฝนบ้านแม่ยางมิ้น จังหวัดเชียงราย
โคลัมบู๊ : ผู้ล่องเรือจากเจ้าพระยาถึงสังขละบุรี เพื่อหวนคืนสู่รากเหง้าของชาวมอญ
เกาะเล็ก–ขยะใหญ่: สำรวจหลีเป๊ะในวันน้ำลดและการจัดการขยะกำลังล้นมือ
เมื่อสายน้ำแห่งพระพรกลายเป็นพิษ: ความสิ้นหวังของชุมชนชาติพันธุ์ และผู้ศรัทธาริมน้ำกกภายใต้เงาสารหนู
“เราไม่ได้สร้างอคติ แต่เรากำลังจะรื้อถอนอคติ” คุยกับ อาจารย์ชิ สุวิชาน พัฒนาไพรวัลย์
กฎหมายคุ้มครองผ่านแล้ว กลุ่มชาติพันธุ์และชนเผ่าพื้นเมืองจะไปกันต่ออย่างไร?